Kunst met of zonder hoofdletter

Een keer in het jaar bezoeken we samen met een bevriend echtpaar Amsterdam. We maken er een lange dag van en sluiten die traditiegetrouw af met een etentje en een Robeco-concert in het Koninklijk Concertgebouw. Zo ook afgelopen zaterdag.

Vanwege Sail krioelde het aan en op de grachten van vaar- en kijklustigen. Onder magnifieke Hollandse luchten  manoeuvreerden  op het IJ statige driemasters, rondvaartboten, grote, kleine en nog kleinere bootjes vol vrolijke mensen..

Op ons programma stond een bezoek aan de Hermitage Amsterdam voor de tentoonstelling Matisse tot Malevich. De catalogus zegt hierover:    "Het ontstaan van de moderne kunst als kunsthistorisch verschijnsel krijgt aandacht, maar vooral ook de bezieling van de kunstenaars zelf".    Wat een talent, wat een moed  bezaten zij om een revolutie in de kunst te veroorzaken.

Met geduld en onbevangenheid valt er voor de kijker veel te genieten.

Een uurtje voor het concert begon zaten we op het Museumplein met zijn vieren gezellig te kletsen op een bankje in de zon. Het paste precies. Naast ons zat een bejaarde dame alleen op een bankje, ook in de zon. Haar regenjas hing over de leuning, haar handtas hield ze op schoot. Af en toe lachte ze naar ons en ook een beetje om ons leek het.

De zon verdween achter de huizen. Onze buurvrouw stond op, trok haar chique, veel gedragen regenjas aan en met een elegante armzwaai stapte ze vriendelijk glimlachend bij ons vandaan.

Op stevige wandelschoenen, in haar rechter kousenbeen  kroop een enorme ladder omhoog.

Het deed niets af aan haar waardigheid.

Deze mevrouw zal misschien nooit vermeld worden in een kunstcatalogus, maar voor mij ging daar een kunstenares, een levenskunstenares.

 I C                                                                                 30 augustus 2010